Κονφέσιον… Άνδρες!

 

Τώρα.. αυτό δεν ξέρω πως θα φανεί… αλλά να σου πω.. δεν με νοιάζει κιόλας… Η αλήθεια είναι ότι πάντοτε, στην αρχή θυμώνω.. Μετά το ξανά σκέφτομαι και λέω.. Έλα μωρέ… Δεν πειράζει.. θα το ξεπεράσω και θα συνεχίσω να ζω και αύριο..

andras-708

Έχω αναπτύξει τέτοιο ανοσοποιητικό σύστημα στην προσβολή, την κολακεία, την γλοιώδη συμπεριφορά, τη βλακεία, στη γλύκα, στην ανωριμότητα, στην προσπάθεια τους να σε πείσουν για το οφθαλμοφανές ψέμα, στην χαζή τους αίσθηση οτι γίνονται πιστευτοί κι οτι δεν καταλαβαίνεις… Αλλά έχει κι αυτό την ομορφιά του. Και μεγαλώνεις… αποκτάς σκιλς, αναπτύσσεις το κομμάτι που λέγεται αντίληψη και κόβει το μάτι σου λίγο παραπάνω κι αναρωτιούνται, “μα καλά πως” ? Τι πως? νο ανσερ στα γιατί και στα πως… δεν πειράζει… Άσε με εμένα να αντιλαμβάνομαι τις διαφορές και τις ομοιότητές μας, να κολακεύομαι από την προσπάθεια σου, να χάνομαι στις σκέψεις και στο βλέμμα σου, να αγαπώ τον κατά τα άλλα χαζό – πονηρό τρόπο σκέψης σου και να σε αφήνω να πιστεύεις ότι ακριβώς θέλεις και αγαπάς και να λατρεύω αυτή την παιδικότητα της αμηχανίας σου που τόσο με τρελαίνει κι ας μην βλέπω μπροστά μου από το άγχος των όσων θα ακούσω… Γιατί κι εγώ σε σκέφτομαι.. Γεννήθηκα να είμαι σε αυτή τη θέση. Να ασχολούμαι μαζί σου,  να σε λατρεύω πιστά,  καμιά φορά και άπιστα.. αλλά κανείς δεν είναι τέλειος. Μεγάλωσα προσπαθώντας να σε κάνω να με θέλεις, να ομορφαίνω κυρίως για εμένα αλλά ας μην γελιόμαστε και για εσένα, να φτάνω στα μάτια σου σαν κάτι μοναδικό και να αγαπώ που μ ‘αγαπάς κι ας σε βασανίζω.

1aa

Κι ας δεν με θέλεις όταν σε θέλω κι ας βασανίζομαι όταν δεν με σκέφτεσαι και θέλω να με σκέφτεσαι… κι ας μην σε θέλω όταν αποφασίσεις οτι τελικά ίσως και να με θέλεις, κι ας με παρακολουθείς κρυφά αλλά πιστά, χωρίς δήθεν να ξέρω, κι ας νιώθω τη σκέψη σου, τηλεπαθητικά να μου καίει το μυαλό κι ας ξέρω οτι ακόμη κι αν σε πίκρανα εσύ πάλι θα με ψάχνεις κι εγώ πάλι θα σε θέλω κι ας μην σε θέλω.. Γιατί αυτό που δεν θέλω, το θέλω κι αυτό που δεν φαίνεται μου σκαλίζει το στομάχι κι όσο το πιέζω να χαθεί άλλο τόσο εκείνο κάνει την επανάσταση του και εμφανίζεται. Και σου λέω οχι αλλά σημαίνει ναι. κι έπειτα αλλάζω γνώμη και το ξανά σκέφτομαι μήπως οχι..Τρελάρα, ευαίσθητη και με αδυναμίες…  Γιατί είμαι γυναίκα κι εσύ άνδρας… Το ασθενές τελικά φύλο, αλλά και το τόσο αθώο, μυώδες και ελκυστικό… Τι πιο ωραίο… Άνδρες…. Αντίξιον  ❤

Φενυ ❤

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s